Έφυγε σήμερα μια γυναίκα που συνέβαλε τα μέγιστα στη διαμόρφωση της σκέψης γύρω από μία ιστορική περίοδο που πονάει. Εξιστορούσε το Βυζάντιο με σαφήνεια και απλότητα γιατί το κατείχε βαθειά.

Ήξερε να ερμηνεύσει ιστορικές μάχες βάσει της στρατηγικής σκέψης, των συνθηκών και της ανθρώπινης φύσης. Μιλούσε με απλό τρόπο για σύνθετες καταστάσεις.

Προσπάθησε να μας κάνει να αποδεχτούμε την Άλωση της Πόλης, να δούμε το Βυζάντιο ως συνέχεια του πολιτισμού μας ως κοιτίδα του έθνους. 

Για όλα αυτά  πρέπει να αφιερώσει κανείς μια ζωή, και μια ζωή αφιέρωσε. Μελέτησε, σκέφτηκε, προβληματίστηκε. Στα συγγράμματά της είναι εμφανές ότι κατέγραφε τις απαντήσεις σε δικούς της προβληματισμούς,  ερμήνευε πάντα με γνώση τις πληροφορίες. 

Η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ σε κάθε της φωτογραφία, σε κάθε της ηλικία, είχε μια σπίθα στα μάτια, η ίδια σπίθα που παραμένει στην παρακαταθήκη της.  

Ο κόσμος αλλάζει είτε με το σπαθί είτε με την πένα. Εκείνη διάλεξε και υπηρέτησε ως τέλους τον πιο κοπιαστικό, τον πιο αποτελεσματικό, τον πιο βαθύ, μοναχικό, μόνιμο και ειρηνικό.

Ευχαριστούμε.

Στην φωτογραφία, η ίδια γυναίκα: Από την μία, η θαρραλέα νεαρή που δεν ήξερε την εξέλιξη, από την άλλη η  γυναίκα που όρισε την εξέλιξη   δικαιώνοντας αυτό που προοριζόταν να γίνει.

Τζωρτζίνα Αθανασίου

Διδάκτωρ Γλωσσολογίας Πανεπιστημίου Σορβόννης